Ο άνθρωπος της κλειστής πόρτας συναντήθηκε με το κορίτσι που μιλούσε με τον άνεμο. Συνεννοήθηκαν γιατί κι οι δυο ήξεραν τη γλώσσα του ανέμου. Μόνο που εκείνος, βυθισμένος μέσα του ,δεν πίστευε ούτε σε γλώσσες ,ούτε σε ανθρώπους πιά. Ήταν τυφλωμένος από την αδικία που του έγινε και νόμιζε πως άκουγε την καταδίωξη ν 'ακροβατεί πίσω από την κλειστή του πόρτα έχοντας πάρει τη μορφή μιας γυναίκας-της γυναίκας που τον αγάπησε.

Ο ήρωας του βιβλίου θέλει να ζήσει και το αρνείται. Αρνείται να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του και για τούτο αδυνατεί να αγαπήσει. Απαιτεί να τον αγαπούν χωρίς να ανοίγεται στην έκπληξη της αγάπης.

Η ηρωίδα του βιβλίου αγαπάει πολύ. Αγαπάει και δίνεται σ 'αυτόν που δεν της φανερώνεται ποτέ, σ αυτόν που της ρουφάει τη ζωή. Κι όταν αποφασίζει να φύγει με τον άνεμο, όταν γίνεται απουσία τότε ο άνθρωπος της κλειστής πόρτας εμπιστεύεται το μυστικό του, μια μεγάλη ιστορία με πολλές σιωπές. Κι ο άνεμος περαστικός ελάχιστος σαν αντίο, το παίρνει και το ταξιδεύει. Το άκουσε εκείνη και χαμογέλασε. Δεν μιλούσε πια. Κι ο άνθρωπος της κλειστής πόρτας κατάλαβε πως το χαμόγελό της ήταν για εκείνον το σημάδι που εδώ και τόσον καιρό περίμενε δίχως να το ξέρει.