Ή «άφήγηση» έχει αντικατασταθεί μέ πλατιές εικόνες, λαμπε­ρές, χαρούμενες, μέ κεραυνούς πού σκίζουν τά σκοτάδια ή μέ παιχνιδίσματα της ζωής, εικόνες πού διαδέχονται γοργά ή μιά τήν άλλη ή πάνε παράλληλα, σάν μοτίβα μιας περίτεχνης δαντέλας. Είναι εικόνες γεμάτες δύναμη καί νεΰρο, άλλά καί τρυφεράδα, άγάπη καί χαρά της ζωής, πού γαληνεύει τό τέλος „ ένός δραματικού άγώνα κόντρα στόν άνεμο… Τήν ποίηση πού άναδίνει τό έργο όλόκληρο καί ή κάθε φράση του, δέν τήν ταράζουν άκόμη καί οί πιό βίαιες συγκρούσεις αισθημάτων, έπιδιώξεων, κοινωνικών τάξεων, χαρακτήρων — είτε καί τά πλήγματα τής Μοίρας. Οί ήρωες, άλλος μέ τήν άπλότητά του ή τήν άφροντισιά του, άλλος μέ τήν άρχοντιά του ή τήν κάποια υπεροψία του, άλλος μέ τή δύναμη τής θέλησής του πού φτάνει ώρες-ώρες τή σκληράδα, έχουν ίσως δλοι τήν άνθρωπιά τους, καμιά φορά κρυμένη στά βάθη μιας ψυχής πού ξεγελάει, μά πού προδίνει τόν καλό της έαυτό σάν έλθει ή ώρα. “Ενας έντονος παλμός ζωής είναι διάχυτος σ’ αύτό τό έργο, πού σέ συγκλονίζει μά καί σέ γαληνεύει.