Το έργο αυτό του Γιάννη Ψυχάρη είναι μια συλλογή από ''διηγηματάκια'', όπως το αποκαλούσε ο ίδιος, <<που να μπορούν να τα διαβάζουν οι νέοι μας στον ίσκιο του πλατάνου>>, γιατί <<εκεί ο Ρωμιός, σα διαβάζει για το κέφι του>>, αλλά και γιατί, όπως πίστευε, στον <<ίσκιο>> βλέπει κανείς πολλά πράγματα, που είναι αδύνατο να τα ξεδιακρίνει <<στην περίσσια του ήλιου τη φεγγοβολιά>>. Πέρα από τιε όποιες γλωσσικές υπερβολές και επιτηδεύσεις, για τις οποίες κατηγορήθηκε ο συγγραφέας, ο νεαρός αναγνώστης μπορεί να απολαύσει ένα κείμενο, όπου μια ολόκληρη εποχή απεικονίζεται με την πένα ενός ανθρώπου διανοούμενου, αριστοκράτη, ταξιδεμένου, που πέρα από την απλή περιγραφή των γεγονότων, ξέρει να εμβαθύνει και να αναλύει την ανθρώπινη ψυχή -αντρική, γυναικεία ή παιδική- με τρόπο τολμηρό και προκλητικό για την εποχή του, και με μία διάθεση σκωπτική, ειρωνική και κάποτε τραγική. Τα διηγήματα αυτά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σαν ηθογραφικά <<ψυχογραφήματα>>, στην πλοκή και τη δράση των οποίων σημασία δεν έχει το Πού, το Πότε ή το Ποιος, αλλά το Πώς, έτσι που αλλάζοντας κανείς τόπο, χρόνο ή πρόσωπα να γίνονται επίκαιρα, σημερινά, διαχρονικά.