Αυτά τα κόκκινα λουστρίνια για μένα που έχω κόκκινη μνήμη και κόκκινες επιθυμίες είναι, λοιπόν, απαραίτητα. Αρέσουν και στο στρυφνό αφεντικό μου, έναν τύπο αλογομούρη και τελείως θνητό. Εγώ, τουλάχιστον, κάθε εφτά μέρες και συγκεκριμένα καθε Σάββατο έχω συμπτώματα αθανασίας. Κάνω εμετό θύμηση και επιθυμίες και γίνομαι όλη χυτή σαν μέτωπο. Μη με ρωτήσετε πώς μυρίζει η αθανασία, γιατί δε μυρίζει καθόλου. Θα σας πω μόνο πως η θερμοκρασία της είναι κάπως μικρότερη από την κανονική, γύρω στο τριάντα πέντε, έχει το χρώμα της κοιλιάς της γάτας και σχήμα ηρώου. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι αθάνατοι κάθε μέρα. Περπατούν σαν να κάθονται στο μπαλκόνι και τα χέρια τους είνια τελείως κατοικίδια. Τέτοιους ανθρώπους καλό είναι να τους αποφεύγετε, γιατί θα μπερδέψετε τη γλώσσα σας, θα μπερδευτούν τα μαλλιά σας, θα μπερδευτούν στο τέλος τα πόδια σας και δε θα ξέρουν το σπίτι σας.