Η ζωή του κυβερνητικού υπαλλήλου Γκολιάντκιν αλλάζει ριζικά όταν συναντά έναν άνθρωπο ολόιδιο με αυτόν. Ο Σωσίας είναι η άλλη πλευρά του καθρέφτη για τον καλοπροαίρετο και ταπεινό ήρωα. Διπρόσωπος και υποκριτής, ο Σωσίας μπαίνει στη ζωή του πραγματικού Γκολιάντκιν και την ταράζει συθέμελα. Η σύγκρουση των δύο αυτών ανθρώπων είναι αναπόφευκτη και η κατάληξη της συγκλονίζει. Μέσω της αντιπαράθεσης των δύο Γκολιάντκιν, ο Ντοστογιέφσκι καταδεικνύει το πόσο δύσκολο είναι να μείνει κάποιος πιστός στον εαυτό του κι ανυπότακτος στις υποκριτικές, κοινωνικές συμβάσεις. Μέσα από τα νοήματα της κοινωνικής απομόνωσης και της σιωπής που προσεγγίζει ο "Σωσίας", ο δημιουργός του καταφέρνει να καταδυθεί στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής. Ο Σωσίας αποτέλεσε σημείο αναφοράς ακόμα και για συγγραφείς που δεν εκτιμούσαν τον Ντοστογιέφσκι. Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ που τον θεωρούσε "μέτριο συγγραφέα" παραδεχόταν πως ο Σωσίας είναι "το καλύτερο πράγμα που έγραψε ποτέ" και πως είναι "ένα σπάνιο και τέλειο έργο τέχνης".