Οι ήρωες στο βιβλίο δε συνυπάρχουν. Υπάρχουν. Και μονάζουν στο κείμενο και ψυχαναγκαστικά επανέρχονται διασχίζοντας το τοπίο. Για να συνθέσει ο καθένας τους εκείνο το δίχτυ του λαθρόβιου πάθους που θα τους προστατέψει από την αρρώστια και θα επιζήσουν. Η συγγραφέας ακολουθεί τη δική της αιρετική νόρμα γραφής και αρνείται να κατατάξει το βιβλίο. Ωστόσο αυτό μπορεί να διαβαστεί πολλαπλώς. Ως γοτθικό μυθιστόρημα ή και ως χρονικό αφήγημα με ποιητική αδρότητα, που καταγράφει τη <<φρενοβλάβεια>> μιας κοινωνίας υποταγμένης σε προλήψεις και δεισιδαιμονίες, που έρχεται αντιμέτωπη με μια από τις μεγαλύτερες μάστιγες της ανθρωπότητας, την πανούκλα. Σε ένα άλλο όμως, βαθύτερο, επίπεδο ανάγνωσης, το βιβλίο μαρτυρεί την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου μπροστά στο τρίπτυχο έρωτας - θάνατος - Θεός.