Τι είναι τελικά ένας ερωτικός χωρισμός; Τι είναι για μας όταν τον ζούμε με πόνο άγριο; Και τι όταν τον αναπολούμε, χρόνια μετά, σαν πολύτιμη εμπειρία; Αξίζει η πείρα την οδύνη της; Φτάνουμε στον έρωτα κάποτε έμπειροι ή πάντοτε αθώοι; Η ιστορία του Βασίλη Αναγνώστου είναι μια ιστορία πάθους από την όχθη του άντρα. Από την όχθη εκείνη όπου ο έρημος πια εραστής, τίμιος και αποτυχημένος, θυμμωμένος αλλά και αλληλέγυος ακόμα και με τον αντίζηλο, σοφός αλλά και ηλίθιος όπως μονάχα ο άτυχος έρωτας μας βαφτίζει, στέκει αμήχανος να αναρωτιέτια -ισόβια μάλλον- για το σκοτεινό αίνιγμα της γυναικείας επιθυμίας. Γύρω του η κοινωνία της Αθήνας και της επαρχίας της δεκαετίας του '80, εξίσου αμήχανη και θολωμένη αγωνίζεται να ισορροπήσει και να πορευτεί πάνω στα δικά της λάθη και αινίγματα. Όμως, δεν είναι να μελαγχολήσουμε και μέχρι θανάτου. Κατά βάθος ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να αισιοδοξεί: <<Πάνω στη μεγάλη ουτοπία, στο μεγάλο ψέμα ταξιδεύει ο άνθρωπος μες στους αιώνες. Όλα θα φτιάξουν, όλα θα γίνουν όμορφα. Δεν τον αφορούν τα μυριάδες ναυάγια που σαπίζουν στο βάθος της Ιστορίας. Εκείνος θα τα καταφέρει. Παίρνει τα λόγια των μεγάλων οραματιστών τα κάνει βάρκα, τις μουσικές και τα ποιήματά τους κάνει πανιά, τη φλόγα των ονείρων τους κινητήρα και ξεκινά για το δικό του ταξίδι. Ακόμα κι αν αγνοεί την ύπαρξή τους και τα έργα τους, έχει μέσα τον ίδιο πόθο που έκαιγε το έιναι τους>>.