Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, με τη δημοσίευση της προκείμενης "Ιστορίας της ελληνικής γλώσσας: Από τις αρχές έως την ύστερη αρχαιότητα" προβαίνει μάλλον στη σημαντικότερη, ερευνητική και συγγραφική, συνδρομή του. Ως Πρόεδρος του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, πιστεύω ότι εδώ κατατίθεται ένα έργο ιδρυτικό, τόσο για τα ελληνικά όσο και για τα ευρωπαϊκά γράμματα.
Προφανώς δεν πρόκειται μήτε για την πρώτη μήτε για τη μοναδική ιστορία της ελληνικής γλώσσας, ενόψει της πλούσιας, δικής μας και ξένης, σχετικής βιβλιογραφίας. Εντούτοις η προκείμενη δοκιμή αφενός απολογίζει το βιβλιογραφικό παρελθόν της ελληνικής γλώσσας, αφετέρου το υπερβαίνει, προσβλέποντας πλέον από το παρόν στο μέλλον, σε εποχή μάλιστα που κρίνονται οι τύχες των ευρωπαϊκών γλωσσών στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στη συγκεκριμένη πάντως περίπτωση το αυξημένο κύρος αυτής της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας προφαίνεται: α) από τον συλλογικό της χαρακτήρα (ο τόμος περιέχει 123 κείμενα, συμβολές 45 αρμοδίων ελλήνων συγγραφέων και 30 ξένων) β) από το εύρος και το βάθος της μεθόδου της (η ελληνική γλώσσα περιβάλλεται και διαφωτίζεται από όλα τα κρίσιμα, ιστορικά και επιστημονικά, συμφραζόμενά της) γ) από την κριτική της νηφαλιότητα (επιμελώς αποφεύγεται η ιδεολογική μυθοποίηση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, χωρίς ωστόσο να υποβαθμίζεται η αναγνωρισμένη πλέον κλασική σημασία της) δ) από την τεκμηριωμένη επιστημοσύνη της (γλωσσολογική αλλά και διεπιστημονική, ούτως ώστε να διαφαίνεται το ανθρωπολογικό υπόβαθρο της γλωσσικής διαδικασίας και επικοινωνίας)».