Περιλαμβάνει βιβλιογραφία σ. 275-277.

Στα τελευταία χρόνια, οι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο, συνειδητοποιούν ολοένα και περισσότερο την ανάγκη να υπάρχει μία αποτελεσματική διεθνής προστασία για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Οι εκθέσεις τεκμηριώνουν σταθερά τις αυξανόμενες φυλακίσεις μεγάλου αριθμού πολιτικών κρατουμένων (πολλοί από τους οποίους κρατούνται χωρίς δίκη για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από πέντε χρόνια), την κλιμάκωση στη χρήση των βασανιστηρίων σα συνηθισμένου μέσου μέσου κυβερνητικής πολιτικής, τις εξαφανίσεις και τις ομαδικές εκτελέσεις ανθρώπων πολιτικά «ανεπιθύμητων», των οποίων την εκτέλεση αναλαμβάνουν ημιεπίσημα «αποσπάσματα θανάτου» - και όλα αυτά συμβάινουν σε χώρες με διαφορετική πολιτιστική στάθμη, οικονομική κατάσταση και ιδεολογική τοποθέτηση. Παρά τις προσπάθειες του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και στον τομέα του διεθνούς δικαίου, ο κόσμος δεν έχει ακόμη αποκτήσει έναν αποτελεσματικό μηχανισμό, που να παρεμποδίζει τις πιο πάνω καθώς και άλλες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτωνκαι να προστατεύει τα θύματα των παραβιάσεων αυτών. Ίσως η μόνη εναλλακτική λύση, που έχει αποδειχτεί κάπως αποτελεσματική, είναι η δύναμη της διεθνούς κοινής γνώμης, που έχει αφυπνιστείκαι που μπορεί να μεταβληθεί σ' ένα ισχυρό όργανο διεθνούς παρέμβασης σε περιπτώσεις κρίσεων, που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό αποτελεί τη θεμελιώδη πίστη και εμπειρία, πάνω στις οποίες έχει θεμελιωθεί το έργο της Διεθνούς Αμμνηστίας.

Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, 1977.