Τίτλος πρωτοτύπου : Gone with the wind.

Βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα γιατί οι ήρωες του δεν παρουσιάζουν διάφορα ψυχολογικά προβλήματα και γιατί είναι ειλικρινείς. Μέσα στη δίνη του πολέμου παρασέρνονται και οι ήρωες του βιβλίου όπως η Σκάρλετ, ο Άσλεϋ, η Μελάνια και ο πλοίαρχος Μπάτλερ. Ο πόλεμος όμως, όπως και κάθε πόλεμος έχει δυο όψεις του. Ξεκινάει κι έρχεται μ' ένα πρόσωπο φρικιαστικό, καταλήγει σε πτώματα κι ερείπια κι ύστερα σαν πάψει και το τελευταίο τουφέκι παρουσιάζει την όψη της αναδημιουργίας, της ανοικοδόμησης σε κάθε τομέα. Λησμονιά και στεφάνια σ' εκείνους που ΄πεσαν για την πατρίδα και ακόρεστη δίψα αναδημιουργίας σ΄ εκείνους που 'ζησαν. Αυτοί που σκοτώθηκαν, έσωσαν αυτούς που ζουν. Αυτοί που ζουν δεν κατάλαβαν ποτέ γιατί έγινε ο πόλεμος...

Έξω όμως απ' το τραγικό προσωπείο του πολέμου, στο βιβλίο αποτελεί κι ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον που παρουσιάζει το ερωτικό αίσθημα της Σκάρλετ για τον Άσλεϋ και του πλοίαρχου Μπάτλερ για τη Σκάρλετ. Βέβαια απ' τις σελίδες του "Όσα παίρνει ο άνεμος", ο αναγνώστης αντλεί πολλά διδάγματα γύρω απ' τους ανθρώπινους χαρακτήρες και τη ζωή. Οι χαρακτήρες προσαρμόζονται, υποκρίνονται ή ξεσκεπάζονται και η ζωή ακολουθεί τη ροή της χωρίς οίκτο για εκείνους που χάθηκαν και δίψα ιδιοτέλειας για κείνους που γλίτωσαν. Γενικά το βιβλίο συγκινεί γιατί όλες του οι σκηνές ευαισθητοποιούν τον αναγνώστη μικρόν ή μεγάλον.