"Καπετάνιος ο π. Θεολόγος κι εκείνος ρασοφορεμένος πια, με το όνομα Μωυσής. Του έδωσαν όνομα από τον Άγιο Μωυσή τον Αιθίοπα που στον πρότερο βίο του ήταν ληστής. Πλήρωμα και επιβάτης ο ίδιος, απολαμβάνει τον περίπλου του Αγίου Όρους. Σαλπάρανε το πρωί και με σιγανή ταχύτητα ταξιδεύουν, χαίρονται, κουβεντιάζουν, αγναντεύουν, δοξολογούν. Μέρες ευλογημένες της ζωής του, μετά την καταιγίδα ή ηρεμία, μετά το σκοτάδι το φως. Ζει ένα θαύμα, η ζωή που ξαναπόκτησε φως γυρεύει τα χαμένα της, αποζητά την χαρά στα ασήμαντα και ταπεινά, στην κάθε στιγμή. Αναλογίστηκε όλους αυτούς τους ανθρώπους που πάλεψαν στην ζωή τους για να συναντήσουν τον Χριστό. Δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά του. Τώρα πια τους ένοιωθε κοντά του, ομοίους του, αδελφούς, ταυτιζόταν μαζί τους..." Υπάρχουν ακόμα σήμερα άνθρωποι που μετανοούν εν Αγίω Πνεύματι και στρέφονται στον Χριστό και την Εκκλησία; Ποια είναι η ιστορία τους και ποιος ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτή η μεταστροφή στην ζωή τους; Στο βιβλίο παρουσιάζονται ιστορίες που βασίζονται σε πραγματικά πρόσωπα, μόνο που συμπυκνώνονται κάθε φορά μαζί σε έναν ήρωα με φανταστικό όνομα, ο οποίος ζει μέσα σε μια μυθοπλασία που, όμως, κι αυτή θα μπορούσε να είναι αληθινή. Η ομορφιά του ανθρώπου κοινή, το ίδιο και η αστοχία του κι αυτές οι ιστορίες σκοπό έχουν να περιγράψουν την πορεία από την τυφλότητα στην μετάνοια, από την σύγχυση στο νόημα, από την μοναξιά στο μαζί...