Αγαπούσε ξεχωριστά τον Κίτσο. Τον ένιωθε μες στην καρδιά του. Πέταξε από χαρά όταν άκουσε πως θα πήγαινε μ'αυτούς τους λεβέντες. Τους θαύμαζε και τους καμάρωνε, όταν χόρευαν στην αυλή της εκκλησιάς με τ'αντάρτικα τραγούδια, όταν τους έβλεπε να ανεβαίνουν αρματωμένοι το βουνό, πηγαίνοντας θαραλλέα σε κάποια μάχη. Έτσι ο γιός του φόρεσε τη στολή του αντάρτη. Τον έστειλε κάπου εκεί προς τα βορεινά χωριά. Λίγες μέρες μετά έλαβε ένα γράμμα του. Τού'γραφε πως μαθαίνει τόσα πράματα σε τούτο το στρατό, που ούτε και σε σχολειό αν πήγαινε δεν θα τα μάθαινε. Όλοι εκεί τον αγαπούσαν και του φέρνονταν σά να'ταν καλύτερα κι απ'αδέρφια. Ο Καρτέρης πρώτη φορά ένιωθε έτσι. Σ'όλη τη μέχρι τότε ζωή του, ήταν κλεισμένος όχι μόνο στον εαυτό του, αλλά και από τους άλλους χωριανούς του. Τους απέφευγε γιατί νόμιζε πως τον βλέπανε σαν κακούργο, σαν ένα ξένο που ήρθε σ'αυτό το χωριό να κρύψει τη ντροπιασμένη μορφή του. Τώρα ήθελε νατους φωνάξει: ''Έι σεις κιοτήδες. Κοιτάξτε, ο γιός μου πολεμάει αντρίκεια με τα παλληκάρια του Λαϊκού Στρατού. Άιντε λοιπόν, τα δικά σας παιδιά τι κάνουν;'