000			02341nam a22002417a 4500
001			PLP - 11530
003			PLP
005			20230629063008.0
006			a||||er|||| 00| 0
007			ta
008			201218t2019 gr ||||e |||| 00| 1 gre d
020			_a978-960-461-925-2
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_aΚυρίμης, Πέτρος, _921315 _d1945-
245	1	0	_aΚάποτε στον Πειραιά : _bμυθιστόρημα / _cΠέτρος Κυρίμης.
260			_aΑθήνα : _bΚλειδάριθμος, _c2019.
300			_a275 σ. ; _c21 εκ.
520			_aΤη στιγμή που ο Αντώνης ο Τσίχλας, δεκαεφτά χρονών, Σάββατο τον Ιούλιο του 1958, γλίστραγε κι έσκαγε αθόρυβα κάτω στα αμπάρια του πλοίου "Πανορμίτης" που βρισκότανε στα ναυπηγεία του Περάματος για γενική επισκευή, ο Λουκάς είχε και πάλι επίσκεψη από την κυρα-Ζωζώ και την άκουγε για άλλη μια φορά να του λέει για το παιδί που είχε χάσει στη γέννα και που τώρα θα ’χε τη δικιά του ηλικία, ο Νικόλας ανακάτευε μπογιές προσπαθώντας να δώσει χρώμα στα χείλη της Βίβιαν Λι στο "Όσα παίρνει ο άνεμος", ο Νάσος, δεκαοχτώ χρονών, μέσα στον "Πορτοκαλή Ήλιο" ξέγνοιαστος και χαρούμενος ταξίδευε για την Αίγινα, η Ελένη, δεκατεσσάρων χρονών, δάγκωνε ένα μήλο καθισμένη στη θέση της πάνω στον μαντρότοιχο του ορφανοτροφείου, καθώς ο επιστάτης πότιζε τον κήπο και κοίταζε προς το μέρος της, και η κυρα-Δέσποινα, ήσυχη μα ξένη προς τα μελλούμενα, καθότανε μπροστά στη ραπτομηχανή "Σίγγερ" και κάτι έραβε.
650		4	_aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα _93512
942			_2ddc _cAF
999			_c11530 _d11530