000			02876nam a22002417a 4500
001			PLP - 11668
003			PLP
005			20210208135215.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			210105t2003 gr ||||e |||| 00| 1 gre d
020			_a960-256-544-6
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_921359 _aΠαπαδόπουλος, Γιάννης, _d1951-
245	1	0	_aΕιρήνη / _cΓιάννης Παπαδόπουλος.
260			_aΑθήνα : _bΕξάντας, _c2003.
300			_a338 σ. ; _c21 εκ.
520			_aΠόλεμος, κατοχή... Έρωτες, γέλια, χαρές, λοιπόν, αλλά και πόνος και πείνα και δυστυχία. Γέννες και σκοτωμοί, γάμοι, κηδείες, φιλίες και προδοσίες. Άσπρο και μαύρο, όπως σε κάθε περίοδο της ζωής, έτσι και τα χρόνια της κατοχής. Μόνο που, επειδή η δόση του μαύρου ήταν υπερβολική, επειδή ο φόβος και η απόγνωση ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα, τις λίγες χαρές τις βιώναμε εντονότερα, ήταν στιγμές πραγματικής ευτυχίας, ανόθευτης. ... απελευθέρωση, εμφύλιος, διώξεις και εξορίες... Κατέρρεε όλος ο κόσμος. Ο Βόλος, η πόλη που γνώρισα όταν έφτασα μικρή στο χωριό, δεν υπήρχε πια. Οι ολοζώντανοι, οι χαρούμενοι άνθρωποι είχαν δώσει τη θέση τους σε θλιμμένες σκιές που περπατούσαν δισταχτικά, τοίχο-τοίχο, σκιάζονταν με το παραμικρό, αποφεύγανε να κοιτάξουν στα μάτια ο ένας τον άλλο, δεν εμπιστεύονταν ούτε τους φίλους τους, τους συγγενείς, και κλείνονταν όλο και πιο πολύ μες στα σπίτια τους, κι ακόμη πιο μέσα, στον εαυτό τους. Λες και είχε εξαπλωθεί μια επιδημία και είχε προσβάλει τον πληθυσμό, κάποιους βαρύτερα και τους υπόλοιπους πιο ελαφρά, αλλά όλους. Μέχρι την Παρασκευή, 25 Απριλίου 1965. Η καταστροφή της πόλεώς μας και του Πηλίου ολοκληρώθη χθες από νέαν τρομακτικήν σεισμικήν δόνησιν ήτις εσημειώθη την πρωίαν.
650		4	_92562 _aΕλληνική λογοτεχνία _vΔιήγημα
942			_2ddc _cAF
999			_c11668 _d11668