000			01714nam a22002417a 4500
001			PLP - 11751
003			PLP
005			20230629063015.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			210113b gre||||e |||| 00| 0 gre d
020			_a960-270-938-3
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_aΜαρτινόπουλος, Κώστας _921318
245	1	3	_aΟι αποκλίνοντες : _bμυθιστόρημα / _cΚώστας Μαρτινόπουλος.
260			_aΑθήνα : _bΓκοβόστης, _c2004.
300			_a684 σ. ; _c21 εκ.
520			_aΕυχόταν το λυτρωτικό αλληλούια. Στις στιγμές της έμπνευσης, έπαιρνε το χρώμα από τα σύννεφα, την ομίχλη, τα βουνά, τη φουρτούνα ή τη γαλήνη της θάλασσας. Άγγιζε τη βροχή και το χιόνι, το ζεστό ή τον παγωμένο αέρα, την ηρεμία του κάμπου, το φως του φεγγαριού, το σκοτάδι της νύχτας. Αγωνιούσε με τις ακτίνες του ήλιου, με το πέταγμα και τις μουσικές συνθέσεις των πουλιών ή του ανέμου, με τα χρώματα των λουλουδιών. Νόμιζε ότι άκουγε τα ξέγνοιαστα γέλια ερωτευμένων νέων κι ένα χαμόγελο χάραζε στα πικραμένα του χείλια στη σκέψη ότι αγάπησε...
650		4	_aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα _93512
942			_2ddc _cAF
999			_c11751 _d11751