000			02917nam a22002657a 4500
001			PLP - 11898
003			PLP
005			20210427100004.0
006			a||||er|||| 00| 0
007			ta
008			210121t2003 gre||||e |||| 00| 1 gre d
020			_a960-211-677-3
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_aΜάρκογλου, Πρόδρομος Χ. _922151
245	1	0	_aΔιέφυγε το μοιραίον : _bεπάλληλα διηγήματα / _cΠρόδρομος Χ. Μάρκογλου.
260			_aΑθήνα : _bΝεφέλη, _c2003.
300			_a167 σ. ; _c21 εκ.
490	1		_aΣύγχρονη ελληνική πεζογραφία
520			_aΟι άνθρωποι πρέπει να διαλέγουν το θάνατό τους. Τα πεύκα. Η θάλασσα. Πράσινη και γαλάζια. Ο ήλιος. Η πόλη λιωμένο μέταλλο σε παραμορφωτικό καθρέφτη. Τα δέντρα. Σιγή. Άρωμα Απρίλη. Το φεγγάρι σαν κιμωλία. Βουβοί. Σκυλιά αλυχτάνε στη νύχτα. Σειρήνες. Συναγερμοί. Βόμβοι αεροπλάνων. Καταφύγια στα βράχια. Σκοτάδι στα πεύκα. Συσκότιση. Πυροβολισμοί. Σαρώνει ο θάνατος. Πείνα. Σκοτάδι πικρό. Ερχόταν ο θάνατος σαν παγωμένος αγέρας... Έκλεινε μια δεκαετία με πολέμους, θανάτους, αίμα, πείνα, πόνο. Ένα αίσθημα εξευτελισμού και ταπείνωσης. Μια ανέκκλητη απώλεια. Μια έλλειψη συνέχειας του χρόνου. Μόνον με τη λογική, χωρίς αισθήματα, ίσως πρέπει να γίνει και πάλι μια αρχή. Κάτι να επιζήσει... Νύχτα. Ένα αίσθημα αλληλεγγύης και δικαιοσύνης με πλημμυρίζει. Βαθιά επιθυμία ν' αντέξω. Μια πρόθεση μεταφυσική. Μια υπόσχεση σχεδόν ανέφικτη. Θέλω κάποτε να μιλήσω για όλους όσους δεν πρόλαβαν. Γι' αυτούς που η γλώσσα τους έφτασε μέχρι το ουρλιαχτό, μέχρι το κλάμα. Να μιλήσω, έστω, για μένα, αναγνωρίζοντας το πρόσωπό μου, αναγνωρίζοντας τον εαυτό μου μέσα στον κόσμο... Πρέπει, σκέφτηκα, να διαλέξουν οι άνθρωποι τη ζωή τους.
650		4	_92562 _aΕλληνική λογοτεχνία _vΔιήγημα
830		0	_917415 _aΣύγχρονη ελληνική πεζογραφία (Νεφέλη)
942			_2ddc _cAF
999			_c11898 _d11898