000			02598nam a22003017a 4500
001			PLP - 12174
003			PLP
005			20211012141331.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			210304t2000 gr ||||e |||| 00| 1 gre d
020			_a960-7990-32-3
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	1		_agre _hita
082	0	4	_a853
100	1		_91043 _aBenni, Stefano, _d1947-
245	1	3	_aΤο τελευταίο δάκρυ / _cStefano Benni ; μετάφραση Αριστοτέλης Πολυχρονιάδης.
250			_a1η έκδ.
260			_aΑθήνα : _bΤραυλός, _c2000.
300			_a254 σ. ; _c22 εκ.
490	1		_aΚρύσταλλο ; _v14
500			_aΤίτλος πρωτοτύπου: L' ultima lacrima.
520			_aΈρωτες ανάμεσα σε τυραννόσαυρους και λάγνες τραπεζοθυρίδες. Ηλεκτρικές καρέκλες Υψηλής Ακροαματικότητας και μαγεμένα βιβλία, εκδικητικά φαντάσματα και ιδιότροποι τενόροι, η κρουαζιέρα της Νέας Δεξιάς και η Σχολή Υποχρεωτικής Τηλεθέασης, η ηθική του σκουληκιού και η ηθική του Σόνταρ, οι φλυαρίες της αριστεράς και η μιζέρια του κομφορμισμού, το Μέγαρο με τα Εννιά Θαύματα και ο πλανήτης Μπλέτον, αστακοί που μιλάνε και σαφάρι έργων τέχνης. Το τελευταίο δάκρυ είναι το διαυγές χρονικό της καθημερινής φρίκης, του σύγχρονου παράλογου, ενός ξεκαρδιστικά σουρεαλιστικού κόσμου, μέσα από τα βλέμμα και τα κωμικοτραγικά ευρήματα ενός συγγραφέα που ο ιταλικός τύπος δεν δίστασε να χαρακτηρίσει ως τον «εκρηκτικότερο συγγραφέα που διαθέτουμε». Το τελευταίο δάκρυ, είναι ένα ειρωνικό δάκρυ, ένα ανατριχιαστικό χαχάνισμα, η πεισματάρα ελπίδα που κρύβει κάθε νευρικό γέλιο...
650		4	_93647 _aΙταλική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα
700	1		_aΠολυχρονιάδης, Αριστοτέλης _922601
830		0	_921304 _aΚρύσταλλο (Τραυλός)
942			_2ddc _cAF
999			_c12174 _d12174