000			02990nam a22002417a 4500
001			PLP - 13957
003			PLP
005			20230629063044.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			221123t2008 gr ||||e |||| 00| 1 gre d
020			_a978-960-6814-01-3
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_924077 _aΠαπανικολάου, Αριστοτέλης Ν., _d1941-
245	1	2	_aΟ γυρισμός της άνοιξης : _b[μυθιστόρημα] / _cΑριστοτέλης Παπανικολάου.
260			_aΑθήνα : _bΊαμβος, _c2008.
300			_a207 σ. ; _c21 εκ.
520			_a...Δε θέλησε να μάθει γιατί είχε φύγει σαν τον κλέφτη, χωρίς καν να του το πει, χωρίς να τον αποχαιρετήσει, χωρίς να του ψιθυρίσει για τελευταία φορά τις λέξεις εκείνες τις λατρευτές που είχε γράψει -όταν ήταν μικρή- και τις είχε πετάξει τρομαγμένη στη βροχή: "Νέστορα, σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ μέχρι τον ουρανό..." ...0 Νέστορας ακούμπησε το κεφάλι του στα μαλλιά της, που μύριζαν ευκάλυπτο και όνειρο και παραδόθηκε στη μοίρα του, μια μοίρα δυνατή και αλύγιστη, μια μοίρα τρυφερή και παραδεισένια... Έμειναν έτσι αρκετή ώρα αγκαλιασμένα τα δυο εκείνα παιδιά, παιδιά που είχαν πατήσει κιόλας τα σαράντα οκτώ τους χρόνια. Έμειναν σφιχτοδεμένα, ενωμένα, παραδομένα στις θύμησες και στις αναμνήσεις τους, να σκαλίζουν και να ξύνουν παλιές πληγές, να δημιουργούν και ν' ανοίγουν καινούριες, ν' αναπολούν, να θυμούνται, να χαίρονται, να μην ξεχνούν, να κλαίνε, να φοβούνται, να υποφέρουν... Κι έμοιαζαν σαν δυο μικρά κι αθώα και άβλαβα παιδιά, συνεπαρμένα από το τώρα, χτυπημένα από το σήμερα, λαβωμένα από το κάποτε, που δεν ήθελαν να ρωτήσουν, δεν ήθελαν ν' απορήσουν, δεν ήθελαν να εξηγήσουν, δεν ήθελαν να μάθουν το γιατί. Ίσως, γιατί εκείνη τη στιγμή αγαπούσαν τόσο πολύ. Ίσως, γιατί εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά...
650		4	_aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα _93512
942			_2ddc _cAF
999			_c13957 _d13957