000			04120nam a22002417a 4500
001			PLP - 14009
003			PLP
005			20221208034227.0
006			a||||er|||| 00| f
007			ta
008			221208t2007 gr ||||e |||| 00| f gre d
020			_a978-960-8378-46-9
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_924135 _aΜίχου - Κοσκινά, Ρούλα
245	1	0	_aΠατσγουόρκ χωρίς ραφή : _bνουβέλα / _cΡούλα Μίχου- Κοσκινά.
260			_aΑθήνα : _bOδός Πανός, _c2007.
300			_a78 σ. ; _c21 εκ.
520			_a"Πάτσγουορκ χωρίς ραφή", ένα πάτσγουρκ καρδιάς. Το ομολογεί η ίδια η συγγραφέας, το εισπράττει ο αναγνώστης από τις πρώτες κιόλας σειρές του βιβλίου. Ποίηση, πεζογραφία, μικρές αυτοτελείς νουβέλες; Δύσκολο να αποφασίσει κανείς που θα κατατάξει την πρώτη αυτή λογοτεχνική απόπειρα της Ρούλας Μίχου Κοσκινά. Και ύστερα, τι είναι αυτό που διαβάζουμε και μας συγκινεί, μας αφορά, μας θυμίζει; Ψυχογράφημα, ονειροπολήσεις, ερμηνείες ονείρων, ρεαλιστικές καταγραφές που γλιστρούν στο υποσυνείδητο για να αντέξουν το βάρος της κοινοποίησης; Η συγγραφέας επιχειρεί μια γραφή σύνθετη, αντιπαραβάλλοντας την πραγματικότητα με τις αναμνήσεις, τις μικρές, ανεπαίσθητες κινήσεις της καθημερινότητας με γεγονότα που ανατρέπουν και καθορίζουν τη ζωή. Έρωτες , απώλειες, πένθη, πρόσωπα αγαπημένα, εμπειρίες τραυματικές, αισθήσεις λυτρωτικές και βασανιστικές, αισθήματα, εικόνες, μνήμες, στιγμές: Είναι τα υλικά του "πάτσγουορκ", που υφαίνεται μεθοδικά με βελονιές κοφτές, ελλειπτικές, άλλοτε σκεπάζοντας και άλλοτε αφήνοντας εκτεθειμένα τα μέλη. Ένα μυθιστόρημα τεμαχισμένο σε μικρά, σύντομα, κεφάλαια, μια κωδικοποιημένη βιογραφία, που συντίθεται από ισχυρούς ή λεπταίσθητους κραδασμούς. Η ηρωίδα του βιβλίου διεκδικεί "να είναι ό,τι θέλει". Αντιδρά στους καθωσπρέπει περιορισμούς, στις μικροαστικές "κανονικότητες". Ονειρεύεται τον ήλιο, ταξιδεύει γρήγορα, αναζητάει την ουσία στις σχέσεις, γυρίζει την πλάτη στην συμβατικότητα. Καταφεύγει στην θαλπωρή των αναμνήσεων όπως το μικρό παιδί στην αγκαλιά της μάνας. Και την ίδια στιγμή την εγκαταλείπει, για να κρίνει με την απόσταση του χρόνου και του επεξεργασμένου, αναλυμένου, αισθήματος. Η συγγραφέας αφηγείται χωρίς να εξιδανικεύει, συμφιλιωμένη με τις λέξεις, με την αγωνία και τη μελαγχολία τους. Το "Πάτσγουορκ χωρίς ραφή" ηχεί σαν ένα τραγούδι. Ένα ποτ πουρί με "ιτιά, ιτιά μοσχοϊτιά", "φραγκοσυριανή" και "imagine".
650		4	_95035 _aΕλληνική λογοτεχνία _vΝουβέλα
942			_2ddc _cAF
999			_c14009 _d14009