000			03313nam a22003017a 4500
001			PLP - 15565
003			PLP
005			20241025061958.0
007			ta
008			241025t2018 gr ||||e |||| 00| 1 gre d
020			_a978-618-01-2671-6
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_96834 _aΠαπαθεοδώρου, Θοδωρής, _d1965-
245	1	0	_aΛιανοκέρια της μικρής πατρίδας : _b[ιστορικό μυθιστόρημα] / _cΘοδωρής Παπαθεοδώρου.
260			_aΑθήνα : _bΨυχογιός, _c2018.
300			_a617 σ. ; _c21 εκ.
504			_aΠεριλαμβάνει βιβλιογραφία, πηγές και σημειώσεις του συγγραφέα.
520			_a"Μόι μάικα... Μάνα μου..." Της σκούπισε το ιδρωμένο μέτωπο η Αρετή, άνοιξε η μικρή τα βλέφαρά της και την κοίταξε με μάτια μουσκεμένα. "Τη μάνα σου έβλεπες, Βάσιλκα; Τη φώναζες στον ύπνο σου..." "Τη μάνα μου δεν τη θυμάμαι, δεν τη γνώρισα ποτέ, πώς να τη δω;» της αποκρίθηκε σιγαλόφωνα, ανάκατα, μισά ελληνικά, μισά βουλγάρικα. "Εσένα έβλεπα..." συνέχισε με χειλάκια τρεμάμενα. "Εσένα έβλεπα, κυρά δασκάλα..." Στη χαραυγή του εικοστού αιώνα, αδυσώπητος μαίνεται ο αγώνας στη σκλάβα Μακεδονία. Η γη ματώνει, ο ελληνισμός ψυχορραγεί. Τούρκοι, Βούλγαροι, κομιτάτα, πυρπολήσεις, εκτελέσεις, αμέτρητες θυσίες. Γυναίκες της μικρής πατρίδας. Δασκάλες, νοσοκόμες. Σαν την Αρετή, σαν τη Φωτεινή. Κι άγουρα βλαστάρια, με βάσανο μεγαλωμένα, με κίνδυνο αναστημένα. Σαν τη μικρούλα Βάσιλκα, που μάνα δε γνώρισε ποτέ, μια χούφτα μόνο τα χρόνια της, γιομάτα πείνα και κατατρεγμό, οχτώ χρονών παιδί και την έχουν σαρώσει τα δεινοπαθήματα όλου του κόσμου. Σαν τον Μήλιο και την Ανθή, κλωνιά απογυμνωμένα καταμεσής σε άγριο πόλεμο, με σπίτι πυρπολημένο και γονιούς χαμένους στις επιθέσεις των κομιτατζήδων. Λιανοκέρια της μικρής πατρίδας. Φλόγες που τρεμοσβήνουν στο ξεροβόρι. Φύλλα σκόρπια στο άγιο χώμα της.
650		4	_93512 _aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα
650		4	_94173 _aΙστορικό μυθιστόρημα
650		4	_926905 _aΓυναίκες _zΕλλάδα
650		4	_926906 _aΔασκάλες
650		4	_926907 _aΝοσοκόμες
650		4	_925502 _aΜακεδονικός αγώνας, 1903-1908
942			_2ddc _cAF
999			_c15565 _d15565