| 000 | 02137nam a22003017a 4500 | ||
|---|---|---|---|
| 001 | PLP - 15797 | ||
| 003 | PLP | ||
| 005 | 20250204094111.0 | ||
| 006 | a||||er|||| 00| 1 | ||
| 007 | ta | ||
| 008 | 250204t1988 gr ||||e |||| 00| 1 gre d | ||
| 020 | _a960-03-0139-5 | ||
| 040 |
_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr |
||
| 041 | 0 | _agre | |
| 082 | 0 | 4 | _a889.3 |
| 100 | 1 |
_93860 _aΦακίνου, Ευγενία, _d1945- |
|
| 245 | 1 | 3 |
_aΤο έβδομο ρούχο : _bμυθιστόρημα / _cΕυγενία Φακίνου. |
| 250 | _a8η έκδ. | ||
| 260 |
_aΑθήνα : _bΚαστανιώτης, _cc1983. |
||
| 300 |
_a131 σ. ; _c21 εκ. |
||
| 520 | _aΤι είναι το έβδομο ρούχο; Γιατί, όταν χάνεται, ταλαιπωρείται μια οικογένεια, ένα χωριό, μια χώρα ολόκληρη; Τρεις γυναίκες ξέρουν και μιλάνε γι' αυτό. Μια γιαγιά Μικρασιάτισσα, μυθικό σχεδόν πρόσωπο, βασανισμένη απ' τη ζωή και τους Ελλαδίτες, που ωστόσο εξακολουθεί να κουβαλάει στην πλάτη της την Ιστορία. Μια κόρη που υποχρεώνεται -γιατί "έτσι πρέπει"- ν' ακολουθήσει ένα δρόμο που δε θέλει. Μια εγγονή που "κουφαίνεται", "βουβαίνεται", "καραφλιάζει", "φρικάρει" και χάνεται στην ανυπαρξία της Αθήνας. Ένα φονικό. Μια κάθαρση. Μια μνήμη αρχαίας τραγωδίας. Ένα δέντρο. Και το έβδομο ρούχο χαμένο. Ένας κρίκος σε μια αλυσίδα, που χάθηκε για πάντα. | ||
| 650 | 4 |
_93512 _aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα |
|
| 650 | 4 |
_913010 _aΔιαπροσωπικές σχέσεις |
|
| 650 | 4 |
_913312 _aΜητέρες και παιδιά |
|
| 650 | 4 |
_924127 _aΘάνατος |
|
| 651 | 4 |
_927473 _aΘεσσαλία (Ελλάδα) |
|
| 942 |
_2ddc _cAF |
||
| 999 |
_c15797 _d15797 |
||