000			02926nam a22002537a 4500
001			PLP - 16064
003			PLP
005			20260320101841.0
006			a||||er|||| 00| j
007			ta
008			250702t2013 gr ||||e |||| 00| j gre d
020			_a978-960-9470-20-9
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_aΠορφύρης, Τάσος, _d1931-2025 _925031
245	1	3	_aΤα σπίτια : _bπεζογραφήματα / _cΤάσος Πορφύρης.
250			_a1η έκδ.
260			_aΑθήνα : _bΠανοπτικόν, _c2013.
300			_a132 σ. ; _c21 εκ.
520			_a"ΟΙ ΠΕΣΤΡΟΦΕΣ": Κατοχική άνοιξη με το χορτάρι ως το γόνατο, τις ράχες με τις πλαγιές τους κατακίτρινες απ' τις ανθισμένες ασφάκες, το ποτάμι με πεντακάθαρο θυμωμένο νερό κι ο ήλιος να λάμπει επί δικαίων και αδίκων. Μας πήρε μία ολόκληρη βδομάδα, εμένα και του συχωρεμένου Κώτσιο-Μπότσιαρη, να βάλουμε σουλπί. Κόβαμε χοντρά κλωνάρια από ιτιές για παλούκια και κουβαλούσαμε παλιούρια από τη ράχη της Παναγιάς που ήταν γεμάτη παλιουριές. Στο πλάτωμα της ράχης σώζονται ακόμα επίπεδες πλάκες διαμέτρου 30 έως 40 εκατοστών, συγκροτώντας μίαν "αλατισιά". Οι βοσκοί άφηναν επάνω τους αλάτι και οδηγούσαν το κοπάδι εκεί για να το γλείψει και στη συνέχεια να πάνε για βοσκή και για νερό. Οι "αλατισιές" στήνονταν κοντά σε αυλάκια με νερό και σε ποτάμια για ευνόητους λόγους. Το αλάτι επιπλέον νοστίμιζε το γάλα και το κρέας. Η εποχή η πιο κατάλληλη ήταν η Άνοιξη. Οι πέτρες από το γλείψιμο και στη συνέχεια από τις συχνές φθινοπωρινές και χειμερινές βροχοπτώσεις ήταν λείες και κάτασπρες. Στη μέση της "αλατισιάς" δέσποζε το κόνισμα της Παναγιάς. Πέτρινο, ομορφοκτισμένο με πελεκητές πέτρες, με γείσο από σχιστόλιθο και εσοχή 30 x 30 για να χωράνε άνετα η εικόνα, το καντήλι, το μπουκάλι με το λάδι και το σπιρτόκουτο.
650		4	_92562 _aΕλληνική λογοτεχνία _vΔιήγημα
942			_2ddc _cAF
999			_c16064 _d16064