000			03374nam a22002537a 4500
001			PLP - 16237
003			PLP
005			20250918101613.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			250918t2020 gr ||||e |||| 00| 1 gre d
020			_a978-618-5141-83-7
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_928666 _aΚουβελιώτη, Ρένα
245	1	0	_aΘα μ' αγαπάς όταν δε θα σε θυμάμαι; / _cΡένα Κουβελιώτη.
250			_a2η έκδ.
260			_aΘεσσαλονίκη : _bΙανός, _c2020.
300			_a280 σ. ; _c21 εκ.
520			_aΈνα ανοιξιάτικο πρωινό, η Ηλέκτρα μαθαίνει ότι ο εγκέφαλός της γερνάει πρόωρα και πως είναι θέμα χρόνου να "πέσει μαύρο" στη μνήμη της. Μοναδικός σύμμαχός της, τα μικρά αυτοκόλλητα σημειώσεων. Κίτρινα, πράσινα, ροζ τετράγωνα χαρτάκια κολλημένα παντού στην ατζέντα, στον καθρέφτη, στο ψυγείο -ακόμα και στο ταμπλό του αυτοκινήτου-, προκειμένου να μην καταλάβει κανείς τίποτα. Εκείνο που την απασχολεί πλέον, είναι ο γιος της, που τον μεγαλώνει μόνη της. Πόσα μπορεί να πει, να εξηγήσει, να διδάξει μια μάνα στο παιδί της μέσα σε μια ζωή; Πόσα εφόδια μπορεί να του δώσει, πόσες συμβουλές; Αποφασίζει να του γράψει όλα όσα πιστεύει πως πρέπει να του μάθει πριν πέσει το σκοτάδι στο μυαλό της. Έτσι, με όπλο μια παλιά γραφομηχανή που βρήκε στο πατάρι, και με τον χρόνο να την κυνηγάει, γράφει ασταμάτητα. Γράφει, με εχθρούς τις επώδυνες αναμνήσεις που τώρα πυροδοτήθηκαν, και τα επεισόδια απώλειας μνήμης. Με οδηγούς τα είκοσι τέσσερα γράμματα του αλφάβητου, αποτυπώνει στο χαρτί βιώματα, συναισθήματα, ηθικές αξίες: Α, όπως "αλήθεια"... Β, όπως "βία"... Γ, όπως "γενναιότητα", "γενναιοδωρία"• όπως τότε που ο γιος της ήταν μικρούλης και δίπλα στο γράμμα Α του 'γραψε τη λέξη "αγάπη", για να του μάθει τη σημαντικότερη Αξία της ζωής... Αλλά πριν προλάβει να βρει τον άνθρωπο στον οποίο θα εμπιστευτεί τον γραπτό θησαυρό της ώστε να τον παραδώσει στο παιδί της όταν εκείνη θα πάψει να έχει κρίση και μνήμη, ο εγκέφαλός της ρίχνει αυλαία... Είναι, όμως, το τέλος;
650		4	_93512 _aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα
942			_2ddc _cAF
999			_c16237 _d16237