000			02572nam a22002417a 4500
003			PLP
005			20250924115135.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			250924t2004 gr ||||e |||| 00| 1 gre d
020			_a960-03-3589-3
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_9527 _aΣταμέλος, Πάρις, _d1945-
245	1	3	_aΟι γυναίκες της Κυριακής : _bμυθιστόρημα / _cΠάρις Σταμέλος.
250			_a1η έκδ.
260			_aΑθήνα : _bΚαστανιώτης, _c2004.
300			_a432 σ. ; _c22 εκ.
520			_aΛίγο μετά το τέλος του πολέμου και ενώ ο έλεγχος της εξουσίας ήταν το πάθος των ισχυρών, οι απλοί άνθρωποι, αν και γιόρταζαν τηv απελευθέρωση, κρατούνταν υποταγμένοι σε αποφάσεις αλλοεθνών, που ύφαιναν τη μελλοντική τους ανελευθερία... Σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς, όπου οι φωνές για ειρήvn και δικαιοσύνn χαμήλωναν τα σύννεφα, η Μέλπω με τον Ριτς αγάπnσαν και ερωτεύτηκαν ό,τι τους έλειπε. Ο ένας μέσα από τα μάτια του άλλου. Ο Ριτς έφτασε στηv ερειπωμένn γειτονιά της μαζί με τηv αμερικανική βοήθεια, αρχισχεδιαστής στρατιωτικών αεροδρομίων, και n Μέλπω, με μια σπάνια ομορφιά κι ένα αλύγιστο πείσμα, προσπάθnσε να αλλάξει τη σκοπιμότητα εκείνων των καιρών, που τους πλάκωνε σαν τη σκιά της καταιγίδας. "Ο κόσμος δεν είναι μόνο όσα ξέρουμε", της έγραφε, "και n ζωή δεν μπορεί να σ' τα δώσει όλα. Μα εγώ πήρα τα περισσότερα, γιατί είχα τηv τύχη να σε γνωρίσω". Κι έγραφε για τη Μέλπω και τηv Ελλάδα σαν να 'ταν ένα.. Ένα, όπως και όλα που, φανερωμένα στον ορίζοντα, αναζητούσαν το καθένα τον ήσκιο ή την ελπίδα του...
650		4	_93512 _aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα
942			_2ddc _cAF
999			_c16254 _d16254