000			03472nam a22002657a 4500
001			PLP - 16544
003			PLP
005			20251222135005.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			251222t2003 gr ||||e |||| 00| 1 gre d
020			_a960-422-023-3
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_919498 _aΚορδόση, Ακακία
245	1	0	_aΔιπλό ταξίδι : _bμυθιστόρημα / _cΑκακία Κορδόση.
260			_aΑθήνα : _bΆγκυρα, _cc2003.
300			_a132 σ. ; _c21 εκ.
490	1		_aΕλληνική πεζογραφία
520			_a"Ο Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα είχε πει κάτι που ενόχλησε τους διψομανείς της εξουσίας: "Είμαι και θα είμαι πάντα με το μέρος των πιο αδύναμων". Αυτή η φράση μου 'ρχόταν και μου ξαναρχόταν στην καρδιά όταν διέτρεχα τις σελίδες απ' το "Διπλό ταξίδι" της Ακακίας. Η Ακακία γράφει γιατί θέλει να 'ναι πάντα με το μέρος των πιο αδύναμων. Με το μέρος των πιο ταπεινών, των πιο σιωπηλών, των πιο παραμερισμένων. Στο "Διπλό ταξίδι" υπάρχει ένας άντρας μέσης ηλικίας, που αρχίζει ένα διπλό ταξίδι, φυγής και νοσταλγίας. Σηκώνεται απ' τα συντρίμμια του βίου του και φεύγει ταξίδι προς τα πίσω. Όλα τα πιασίματα που δίνουν κουράγιο, έχουν θρυμματιστεί, κι αρχίζει να ονειρεύεται το παρελθόν του, και η νοσταλγία να ποτίζει το αίμα του με το φονικό άρωμά της. Ο ταξιδιώτης πρέπει να γυρίσει πίσω. Εκεί που μόνο εκεί υπήρξε ευτυχισμένος και πλήρης κάποτε. Εκεί που η παιδική του ματιά πρωτοθαμπώθηκε από έναν αθώο κόσμο. Στον δικό του απωλεσθέντα παράδεισο, στο Αραπογιάλι. Παιδικά χρόνια κι Αραπογιάλι, μαυλιστικά τον καλούν να επιστρέψει. Θα τον γλιτώσουν απ' την ορφάνια, την προδοσία, την ανία. Απ' της ζωής του την απέραντη αποτυχία θα τον σώσουν. Η τραγωδία σπέρνεται γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν ποθεί μόνο ένα ταξίδι στον τόπο. Ποθεί πιο πολύ ένα ταξίδι στον χρόνο. Όμως, ο χρόνος είναι άσπλαχνος. Τις πόρτες που σφάλισε δεν καταδέχεται να τις ξεκλειδώσει κι όποιος κάνει να ορμήσει στο παρελθόν του, θα τσακιστεί σαν να ορμά πάνω σε καθρέφτες". (Μάρω Βαμβουνάκη)
650		4	_93512 _aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα
830		0	_917250 _aΕλληνική πεζογραφία (Άγκυρα)
942			_2ddc _cAF
999			_c16544 _d16544