| 000 | 02365nam a22002657a 4500 | ||
|---|---|---|---|
| 001 | PLP - 16569 | ||
| 003 | PLP | ||
| 005 | 20260107120126.0 | ||
| 006 | a||||er|||| 00| 1 | ||
| 007 | ta | ||
| 008 | 260107t2006 gr ||||e |||| 00| 1 gre d | ||
| 020 | _a960-6657-05-1 | ||
| 040 |
_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr |
||
| 041 | 0 | _agre | |
| 082 | 0 | 4 | _a889.3 |
| 100 | 1 |
_918617 _aΚαρέλα, Μαρία Ελ. |
|
| 245 | 1 | 0 |
_aΠέτρινες μνήμες / _cΜαρία Καρέλα. |
| 260 |
_aΑθήνα : _bΕλάτη, _c2006. |
||
| 300 |
_a476 σ. ; _c21 εκ. |
||
| 490 | 1 | _aΕλληνική λογοτεχνία | |
| 520 | _aΟ αδελφοκτόνος πόλεμος κάποτε τελείωσε. Ο παραλογισμός του εμφυλίου σιγά σιγά ξεχάστηκε. Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, σύμβολο και ορόσημο, ήταν ο ιμάντας που γύρισε τη μηχανή του χρόνου. Η Ελλάδα γύρισε σελίδα και οι πληγές άρχισαν να κλείνουν. Τα χρόνια πέρασαν, η γειτονιά, στην περιοχή του Άη Δημήτρη, άλλαξε. Το μπορντέλο με τις παστρικιές, μετακινήθηκε στην Κάτω Πόλη, προς τους μύλους του Τριάντη. Το Αστυνομικό Τμήμα μεταφέρθηκε στην περιοχή των Ιτιών. Τα παλιά φτωχόσπιτα με τις αυλές έγιναν πολυκατοικίες. Άλλαξαν και οι άνθρωποι. Τα δάκρυα στέγνωσαν και οι μνήμες έγιναν ένα με τα λιθάρια. Τίποτε πια δεν είναι το ίδιο, μα και τίποτε δεν χάθηκε για πάντα. Αυτός ο τόπος αφήνει τις θύμισες να μουλιάζουν, να ξεθωριάζουν καθώς το τοπίο βυθίζεται μέσα στο γλαυκό, πάντα λαμπρόμορφο αυτό φως της λευτεριάς... της ισότητας, της αδελφοσύνης, της ελπίδας. | ||
| 650 | 4 |
_93512 _aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα |
|
| 830 | 0 |
_929232 _aΕλληνική λογοτεχνία (Ελάτη) |
|
| 942 |
_2ddc _cAF |
||
| 999 |
_c16569 _d16569 |
||