000			02918nam a22002537a 4500
001			PLP - 1762
003			PLP
005			20190611092701.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			110222t1970 gr|||||e|||| 00| 01ngre d
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	1		_agre _hnor
082	0	4	_a839.82
100	1		_aHamsun, Knut, _d1859-1952 _91187
245	1	0	_aΈνας αλήτης παίζει με σουρντίνα : _bμυθιστόρημα / _cΚνουτ Χάμσουν ; μετάφραση από τα νορβηγικά Β. Δασκαλάκης.
260			_aΑθήνα : _bΔωρικός, _c1970.
300			_a188 σ. ; _c21 εκ.
520			_aΈξι χρόνια έχουν περάσει από τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στο "Υπό το άστρον του φθινοπώρου" και ο Κνουτ Πέντερσον (το πραγματικό όνομα του Κνουτ Χάμσουν) επιστρέφει στο κτήμα του Λοχαγού Λαρς Φάλκενμπεργκ και συναντά τους παλιούς συντρόφους του και τους πρωταγωνιστές του προηγούμενου μυθιστορήματος. Ανάμεσά τους και την κυρία Φάλκενμπεργκ, με την οποία είναι ερωτευμένος. Εκεί, ο χαμσουνικός «αλήτης», -ένας πληθωρικός και ανέμελος τύπος, σύμβολο νεορομαντικής φυγής, που αναζητά τις χαρές της απλής ζωής και της φύσης περιπλανώμενος στα νορβηγικά δάση και καταπιανόμενος με διάφορες δουλειές-, έρχεται αντιμέτωπος με μια γενικότερη παρακμή, όπως αυτή αποτυπώνεται στην εικόνα εγκατάλειψης του κτήματος του Λοχαγού και στα παράτολμα ερωτικά ήθη των ιδιοκτητών του. Το μυθιστόρημα αυτό, που μαζί με το "Υπό το άστρον του φθινοπώρου" και τη "Στερνή χαρά" αποτελούν τη λεγόμενη Τριλογία του "Αλήτη", σηματοδοτεί και τη στροφή του συγγραφέα προς μια κοινωνικότερη διάθεση που εκφράζεται μέσα από την απόρριψη της τότε κοινωνίας και το αίτημα για επιστροφή στη φύση και τις πατροπαράδοτες αξίες.
586			_aΒραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
650		4	_94440 _aΝορβηγική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα
700	1		_916150 _aΔασκαλάκης, Βασίλης
942			_2ddc _cAF _00
999			_c1762 _d1762