000			04195nam a22002777a 4500
001			PLP - 383
003			PLP
005			20230629062737.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			101125t2003 gr|||||e|||| 00| 01ggre d
020			_a960-279-434-8
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_aΖαμπέλιος, Σπυρίδων _d1815-1881 _9413
245	1	3	_aΟι κρητικοί γάμοι : _bιστορικό μυθιστόρημα της βενετοκρατούμενης Κρήτης / _cΣπυρίδωνος Ζαμπέλιου ; μετάφραση στη σύγχρονη γλώσσα από το Γιώργο Λιλικάκη.
260			_aΑθήνα : _bΔωρικός, _c2003.
300			_a583 σ. ; _c21 εκ.
504			_aΠεριέχει βιβλιογραφικές σημειώσεις.
520			_a...Καθισμένος μεγαλόπρεπα στο θρόνο του, ο Δούκας δέχεται τα προσκυνήματα των αρχόντων, κι ο αυλάρχης προσφωνεί όλους εκείνους που περιμένουν στον προθάλαμο. Κι όπως τα πετεινάρια λαλούνε το 'να μετά από τ' άλλο, έτσι και δυο υποτελετάρχες επαναλαμβάνουν κατά σειρά την προσφώνηση των ονομάτων... Αγανακτισμένοι οι αγροτικοί πληθυσμοί του ρηγάτου από τους φόρους, τις αγγαρίες, τις στρατολογήσεις, τους προσηλυτισμούς και τις αυθαιρεσίες της βενετσιάνικης Δεσποτείας, καταφέρνουν επιτέλους να ενωθούν και, με επικεφαλής το ριζάρχη Γεώργιο Καντανολέο, να περιορίσουν τους επικυρίαρχους στις τέσσερις καστροπολιτείες του νησιού - Μεγαλόκαστρο, Χανιά, Ρέθυμνο και Σητεία... Η Σοφία, κόρη του μεγαλοφεουδάρχη Ντα Μολίν, και ο Πέτρος, γιος του αρχηγού των επαναστατών, ξεγλιστρούν από τη συνοδεία, χώνονται στις απόμερες αλέες του κήπου και ψάχνουν μεριά που να χαρούνε γρηγορότερα την ευκαιρία του πολυπόθητου αγκαλιάσματος, μεριά που μ' ένα αδιόρατο φίλημα να ριζώσουν καλύτερα το ποίημά τους... Σύσσωμος ο λαός του νησιού είδε στους επικείμενους γάμους του Πέτρου και της Σοφίας τον τερματισμό των θρησκευτικών και πολιτικών αντιζηλιών που ταλανίζανε το νησί αιώνες τώρα, γι' αυτό και τους επικρότησε, γι' αυτό και έκτοτε τους ονόμασε ΚΡΗΤΙΚΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ... Οι υπερασπιστές του πύργου, δίνοντας και παίρνοντας σπαθιές, οπισθοχωρούν βήμα βήμα προς τη μεγάλη κλίμακα, όπου η αλληλοσφαγή θεριεύει, με τους Βενετσιάνους να πυκνώνουν και να χυμούν ορμητικότερα. Κι οι δικοί μας, αφού ως την έσχατη πνοή τους με λύσσα παλαίψανε, αντί την τιμή, τη ζωή τους να χάσουν διαλέξανε!... ...Ήταν ανάγκη όλ' αυτά να τα δούμε! Σπίτια χαλάσματα, τείχη πεσμένα, τόπο αδειανό από άντρες, λιγοστά τα παιδιά κι οι γυναίκες...
650		4	_aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα _93512
650		4	_aΙστορικό μυθιστόρημα _94173
700	1		_918598 _aΛιλικάκης, Γιώργος
942			_2ddc _cAF _02
999			_c383 _d383