| 000 | 01854nam a22002657a 4500 | ||
|---|---|---|---|
| 001 | PLP - 495 | ||
| 003 | PLP | ||
| 005 | 20230629062743.0 | ||
| 006 | a||||er|||| 00| 1 | ||
| 007 | ta | ||
| 008 | 101129t2001 gr|||||e|||| 00| 01ggre d | ||
| 020 | _a960-14-0429-5 | ||
| 040 |
_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr |
||
| 041 | 0 | _agre | |
| 082 | 0 | 4 | _a889.3 |
| 100 | 1 |
_aΜακαριάδη, Ευγενία _918865 |
|
| 245 | 1 | 0 |
_aΜύριαμ και Χάννα / _cΕυγενία Μακαριάδη. |
| 260 |
_aΑθήνα : _bΛιβάνης, _c2001. |
||
| 300 |
_a285 σ. ; _c20 εκ. |
||
| 490 | 1 | _aΕλληνική λογοτεχνία | |
| 520 | _aΟ Μίσα, παραξενεμένος για το θόρυβο, πλησίασε και με το φως του φεγγαριού που έμπαινε από το τζάμι του παραθύρου ξεχώρισε μια εικόνα που θα του έμενε αξέχαστη σ'όλη του τη ζωή. Τα μαύρα μακριά μαλλιά μιας γυναίκας ξεχύνονταν πάνω στο άσπρο μακρύ νυχτικό, ενώ δυο γυμνά χέρια είχαν αγκαλιάσει το μαξιλάρι του καναπέ όπου έκρυβε το πρόσωπό της. Όσο πιο σιγά μπορούσε ψιθύρισε: "Ποια είσαι; Είσαι αληθινή, είσαι όραμα;" Η Μύριαμ σήκωσε φοβισμένα το δακρυσμένο της πρόσωπο και τον κοίταξε.(...)"Δε θέλω να σε χάσω, είσαι ο άντρας μου, δε θέλω να σε χάσω, σ'αγαπώ πολύ,σ'αγαπώ πολύ". | ||
| 650 | 4 |
_aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα _93512 |
|
| 830 | 0 |
_916164 _aΕλληνική λογοτεχνία (Λιβάνης) |
|
| 942 |
_2ddc _cAF _04 |
||
| 999 |
_c495 _d495 |
||