000			02039nam a22002417a 4500
001			PLP - 622
003			PLP
005			20230629062749.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			101201t1992 gr|||||e|||| 00| 01ggre d
020			_a960-256-112-2
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_aΠολίτης, Γιάννης _919303
245	1	2	_aΗ χαμένη Πηνελόπη της αγάπης / _cΓιάννης Πολίτης.
260			_aΑθήνα : _bΕξάντας, _c1992.
300			_a68 σ. ; _c21 εκ.
520			_aΗ Πηνελόπη κάποτε. Η Πηνελόπη τώρα. Ένα παλιό μεσαιωνικό γνωμικό λέει ότι "ο αέρας της πόλης κάνει τους ανθρώπους ελεύθερους". Από τότε όμως η πόλη δεν έπαψε να αναπτύσεται. Στην υπέρβαση των ορίων της αναπαράγει τον εαυτό της ενσαρκώνοντας μόνο τα λάθη και τη βαρβαρότητα ενός άθλιου πολιτισμού. Η Πηνελόπη είναι μια πόλη που αναπτύσσεται μέσα απ΄τα φαντασματα της μοναξιάς της, σφίγγομαιι πάνω της δένω όλο εικόνες φαντασίας, η Πηνελόπη δεν είναι μια πόλη του Μεσαίωνα που συνυπάρχει αρμονικά με τη ύπαιθρο. Τώρα είναι μια μητρόπολη σκόνης που την ανταγωνίζεται, την εξοντώνει. Κι έγω δεμένος πάνω της, μια ερημιά χωρίς ταυτότητα, χωρίς προορισμό, που απλώνεται και φτάνει το τοπίο, ως εκεί που δεν μπορεί να χαμογελάσει η ιστορία...
650		4	_aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα _93512
942			_2ddc _cAF _00
999			_c622 _d622