000			04457nam a22002777a 4500
001			PLP - 6820
003			PLP
005			20230629062858.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			150113t2011 gr ||||e |||| 00| 1 gre d
020			_a978-960-14-2445-3
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_912583 _aΠαλαιτσάκη, Νανά
245	1	0	_aΕγώ και ο ψυχίατρος / _cΝανά Παλαιτσάκη.
260			_aΑθήνα : _bΛιβάνης, _c2011.
300			_a286 σ. ; _c21 εκ.
490	1		_aΕλληνική λογοτεχνία
520			_aΤώρα είμαι έτοιμη για τα πάντα. Είμαι έτοιμη γιατί γίναμε μια αγκαλιά. Ό,τι μπόρεσα εγώ μπορείς να το κάνεις και εσύ, εύκολα. Τον τρόπο που ξόρκισα τους δικούς μου δαίμονες έπρεπε να τον διαδώσω. Το κατάλαβα όταν σύρθηκα στον πάτο. Όσο κατρακυλούσα, τα συμπτώματα γινόντουσαν πιο έντονα: θλίψη, ενοχές, απαξία, βουλιμικές κρίσεις, άσχημος ύπνος, αδυναμία συγκέντρωσης, φόβος, πανικός, δυσκολία αναπνοής, ημικρανίες και... και το κυρίαρχο, αδυσώπητο πρόβλημα ότι ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ δεν υπήρξα "αρκετή" για κανέναν. Υπήρξα ενοχικό παιδί, δυστυχισμένη έφηβη, ενοχική μάνα, ανασφαλής γυναίκα, υπερσυγκεντρωτική, έτοιμο θύμα για τον επόμενο "κακοποιητή". Έριχνα ματιές στον καθρέφτη και απέναντί μου έβλεπα έναν πεζοναύτη που ζητούσε προκλητικά να περάσουμε σε αναμέτρηση. Είναι πολύ δύσκολο όταν φοράς αρβύλες να περπατήσεις με γόβες! Ο φόβος της διαχείρισης του σήμερα, πιο ανελέητος από ποτέ, με οδήγησε μπροστά σε μια πόρτα με γαλακτερό τζάμι ιατρείου. Στην αίθουσα αναμονής με περίμενε ένα φυτό χτυπημένο από κατάθλιψη...Η πόρτα κάποια στιγμή άνοιξε και... Ελάτε μαζί μου σε μια υπέροχη εμπειρία που με οδήγησε στην απελευθέρωση! "ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ ΛΟΙΠΟΝ: Ήµουν µια ξανθιά που σε φάση απεξάρτησης βρισκόταν σε προκλιµακτηριακή περίοδο, δηµοσιογράφος σε τηλεοπτικό σταθµό, µητέρα ενός αγοριού, είχα σχέση µε άντρα Ιχθύ, µε τέσσερα σκυλιά και µία χελώνα, έκανα διαρκώς δίαιτα, δούλευα ατέλειωτες ώρες τη µέρα, περιτριγυριζόµουν από κορίτσια που φορούσαν νάιλον µαλλιά, τα οποία και σετάριζαν µε τουρλωτό νάιλον στήθος, και έκανα αλλοπρόσαλλες προσπάθειες να διαγράψω από τη µνήµη µου ότι είχα χάσει χρόοονια από τη ζωή µου για πτυχία και µεταπτυχιακό. Ποιο θα ήταν στ' αλήθεια το επόµενο στάδιο της ζωής µου; Αισθανόµουν ότι ήταν απλώς θέµα χρόνου να βρεθώ σε παγκάκι στην πλατεία Βάθη µε ποντίκια που θα µου ροκάνιζαν σιγά σιγά τα αφτιά. Εκεί, στο παγκάκι, θα µε ανακάλυπταν συνάδελφοι, οπότε η ιστορία µου θα γινόταν καταπληκτικό θέµα στο τηλεοπτικό τσίρκο."
650		4	_aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα _93512
650		4	_9156 _aΠροσωπικές αφηγήσεις _xΜαρτυρίες
830		0	_916164 _aΕλληνική λογοτεχνία (Λιβάνης)
942			_2ddc _cAF
999			_c6820 _d6820