000			02951nam a22002537a 4500
003			PLP
005			20230629062927.0
006			a||||er|||| 00| 1
007			ta
008			180420t2006 gr ||||| |||| 00| 1 gre d
020			_a960-14-1209-3
040			_aPLP _bgre _cPLP _dPLP _eaacr
041	0		_agre
082	0	4	_a889.3
100	1		_917094 _aΚολώνια, Μαίρη
245	1	3	_aΤο λεξικό των χρωμάτων / _cΜαίρη Κολώνια.
260			_aΑθήνα : _bΛιβάνης, _cc2006.
300			_a350 σ. ; _c21 εκ.
490	1		_aΕλληνική λογοτεχνία
520			_aΗ Ζωή δε θυμόταν πότε οι λέξεις άρχισαν να μεταφράζονται σε πολύχρωμες εικόνες στο παιδικό της κεφάλι. Έτσι ήταν από την αρχή. Από τότε που απέκτησε συναίσθηση του εαυτού της, ο ήχος κάθε λέξης τής προκαλούσε το ίδιο πολύχρωμο οπτικό ερέθισμα: η Κυριακή ήταν εκρού, με διάφανες οριζόντιες ρίγες. Η Αθήνα, που είχε σχήμα πεταλούδας, ήταν κόκκινη κι έσβηνε σε πράσινες αχτίνες με λευκό περίγραμμα. Η μαμά ήταν αχνοπράσινη, βελούδινη, με κεντημένα ροζ μπουμπούκια κινέζικου γαρίφαλου. Όταν η μαμά έφυγε ξαφνικά από το σπίτι, το πολύχρωμο σύμπαν της Ζωής ξεθώριασε. Ως τότε, είχε ταυτίσει την απώλεια με το θάνατο. Τίποτα δεν την είχε προετοιμάσει όμως για την απώλεια της μαμάς, που έφυγε ζωντανή. Με τη θέλησή της. Έτσι ξεκίνησε το Λεξικό των Χρωμάτων. Για να 'χει κάτι να της δείξει όταν θα γύριζε. Η Ζωή μεγάλωσε. Το Λεξικό τελείωσε από χρόνια. Όμως η μαμά δε γύρισε ακόμα... Δεν ξέρουμε πώς να φυλαχτούμε απ’ την αγάπη. Στεκόμαστε μπροστά της, αθώοι, όπως μας γέννησε η μάνα μας. Κι όταν είμαστε πια εντελώς ανυπεράσπιστοι, τότε αρχίζουν να σκάβονται μέσα μας αθόρυβα οι πιο βαθιές πληγές. Γιατί πιο επικίνδυνοι είναι οι άνθρωποι από τους οποίους δεν υποψιαζόμαστε ποτέ πως κινδυνεύουμε.
650		4	_aΕλληνική λογοτεχνία _vΜυθιστόρημα _93512
830		0	_916164 _aΕλληνική λογοτεχνία (Λιβάνης)
942			_2ddc _cAF
999			_c8991 _d8991